Bəzən duyğularımızı sözlərlə ifadə etmək çətindir. Gülər Natiq İsaqzadə isə bu çətinliyi məharətlə aşan şairlərdəndir. Onun "Ömrünü uzatmağa gəlmişdim mən bəlkə də" misrasıyla başlayan bu əsəri, insanın daxili dünyasını, hisslərin incəliyini və tənhalığın sükutla danışan səsini ustalıqla əks etdirir.
Bu şeirdə xatirələrin xiffəti, sevgiyə həsrət qalan ürəyin çırpıntıları və həyatın öz içindəki qəribə ahəngi var. Hər misra oxucunu öz dünyasına çəkir və hər kəs bu sözlərin içində özünü tapa bilər.
Şairənin yaratdığı bu duyğusal atmosferi hiss etmək üçün şeiri oxuyun, xatirələrinizə səyahət edin və sətir aralarındakı pıçıltılara qulaq asın
„Ömrünü uzatmağa gəlmişdim mən bəlkə də“...
Asılar yaddaşından gilənar tana kimi
Ovuclarına körpə xatirələr yığılar.
Oyadarsan xəfifcə səhər azana kimi
Sanki illlərdi yatmış bir duyğu səndən küsər...
Saçının dalğaları barmağına dolanar,
Bu sərt havaların da acığına gün doğar.
Düyünlü nə urdusa, sinəndə durulanar,
Kəsik-kəsik nəfəsin hıçqırıqları boğar...
Ağacın budağından heç düşmək istəməyən
Ürək də ki, çarəsiz, sarı xəzəl xəstəsi.
Bir neştərlik yaradır, bitişmək istəməyən,
Yalnızlıq havasında dinər üsyan bəstəsi.
Çəhrayı pəncərədən baxan gözün unutmaz,
Miyanə düşüncələr gizlənərlər kölgədə.
Bir asi də özündən yazıb, geri qayıtmaz:
„Ömrünü uzatmağa gəlmişdim mən bəlkə də“...
25.01. 25 GNİ
Şeir sizə hansı duyğuları yaşatdı?
Yorumlar
Yorum Gönder